Uzun yıllar boyunca Güney Kore'de başarı, genellikle üniversiteden mezun olmak, istikrarlı bir iş bulmak, evden ayrılmak ve evlenmek gibi bilindik bir yolla ilişkilendirilirdi. Ancak giderek artan sayıda genç, bu yolu terk ederek "tam zamanlı ebeveyn" rolünü benimsiyor.
Bu terim, işsiz veya ekonomik olarak aktif olmayan, ebeveynleriyle birlikte yaşayan ve karşılığında maddi destek veya ücretsiz barınma karşılığında ev işleri, yemek pişirme ve aile bakımı gibi görevleri üstlenen yetişkin çocukları ifade eder. Bu tür "tam zamanlı çocukların" sayısı, 20 ila 40 yaşları arasında 8 milyona ulaşabilir.
Bu olgu ilk olarak 2023'te genç işsizliğinin artmasının ardından Çin'de dikkat çekti ve daha sonra Güney Kore'ye yayıldı; burada ekonomik baskılar gençlerin işe, bağımsızlığa ve aileye bakış açılarını yeniden şekillendiriyor.
Ekonomik baskıya yanıt vermek
Kuzeydoğu Asya ülkesinde genç nesillerin giderek artan zorluklarla karşı karşıya kalmasıyla birlikte "tam zamanlı ebeveynlik" eğilimi ortaya çıkıyor.
Güney Kore hükümeti tarafından bu ay açıklanan istihdam verilerine göre, 15-29 yaş arası çalışan sayısı 2025 yılına kıyasla 255.000 kişi azaldı. Genç işsizlik oranı %43,8'e düştü. Bu arada, özellikle başkent Seul'de konut maliyetleri gelire göre yüksek kalmaya devam ediyor.
Bu nedenle, birçok genç önceki nesillere göre evden daha geç ayrılıyor. Geçtiğimiz yıl hükümet tarafından yapılan bir anketin sonuçlarına göre, 19-34 yaş arası Güney Koreli gençlerin %54,4'ü hala ebeveynleriyle birlikte yaşıyor.
Bu yaşam tarzı nesiller boyunca önemli ölçüde artmıştır. 1971 ile 1975 yılları arasında doğanların yaklaşık %19'u 35 yaşında hala ebeveynleriyle birlikte yaşamaktadır. 1981 ile 1986 yılları arasında doğanlar için bu oran %32'nin üzerine çıkmaktadır.
Bazı gençler için ailelerinin yanına dönmek, ekonomik açıdan mantıklı bir hesaplama. Güney Koreli bir YouTuber, Seul'de yıllarca her ay yaklaşık 700.000 won (455 dolardan fazla) kira ödedikten sonra ailesinin evine dönüş yolculuğunu belgeledi. Diğerleri ise prestijli üniversitelerden mezun olduktan sonra uzun iş arama sürecini bırakıp, gelecekteki kariyer yollarını yeniden değerlendirirken ev işleriyle ilgilenmeye başlıyorlar.
Aile birliği mi yoksa henüz büyümek istememek mi?
Güney Kore'de uzun zamandır süregelen ve "kanguru kuşağı" olarak adlandırılan, maddi olarak ebeveynlerine bağımlı yetişkinler hakkındaki klişelerin aksine, "tam zamanlı çocuklar" olarak tanımlananlar, ailelerine bakarken emekleriyle de katkıda bulunduklarını söylüyorlar.
Destekçileri, "tam zamanlı ebeveynlik" trendinin kişisel bir başarısızlıktan ziyade değişen ekonomik bir gerçekliği yansıttığını savunuyor. Yaşlı ebeveynlerin giderek daha fazla bakıma ihtiyaç duyduğu ve genç nesillerin mali bağımsızlık elde etmekte zorlandığı bir toplumda, bu düzenleme her iki taraf için de faydalı olabilir. Ebeveynler ev işlerini ve sağlık hizmetlerini yönetmede destek alırken, çocuklar konut masraflarından tasarruf eder ve aile bağlarını korur.
Hanyang Üniversitesi'nden Profesör Jeon Young-soo, "Genç işsizliğinin, yavaş büyümenin ve yükselen enflasyonun yaşandığı bir dönemde, bu, gençlerin ekonomik zorlukları ile ebeveynlerin çocuklarını destekleme arzusunun kesişmesinden doğan bir hayatta kalma stratejisidir" şeklinde görüş belirtti.
Ancak eleştirmenler, bu modelin bağımsızlığı zayıflatabileceğinden endişe ediyor çünkü yeni rol büyük ölçüde ebeveynlerin mali kaynaklarına ve sağlık durumuna bağlı. Ebeveynler emekli olursa, hastalanırsa veya ölürse, uzun yıllar işgücü piyasasının dışında kalan çocuklar işe geri dönmekte büyük zorluklarla karşılaşabilir.
HANH NGUYEN
Kaynak: https://baocantho.com.vn/han-quoc-ro-xu-huong-lam-con-toan-thoi-gian--a207911.html
