Hindistan’ın kuzeydoğusundaki Manipur eyaletinde bulunan Loktak Gölü, sabit olmayan manzarasıyla öne çıkıyor.
Bunun nedeni gölün yüzeyinde bulunan “phumdi”ler.
Bitkiler ve organik maddelerin bir araya gelmesiyle oluşan bu yüzen kütleler suyun üzerinde hareket ederek gölün görünümünü zaman içinde değiştirebiliyor.
Phumdiler yalnızca Loktak Gölü’nün doğal yapısının bir parçası değil.
Bazıları bölgede balıkçılık amacıyla kullanılırken, bazı yüzen kütlelerin üzerinde “phumsang” adı verilen kulübeler bulunuyor.
Böylece göl yüzeyindeki hareketli alanlar, çevrede yaşayan toplulukların günlük hayatıyla da iç içe geçiyor.
Loktak Gölü’nün güneyinde Keibul Lamjao Milli Parkı bulunuyor.
Phumdilerin oluşturduğu alan üzerine yayılan park, dünyanın tek yüzen milli parkı olarak tanımlanıyor.
Burası aynı zamanda nesli tehlike altında bulunan Sangai geyiğinin son doğal yaşam alanı olma özelliğini taşıyor.
Göl ve üzerindeki yüzen kütleler, çevrede yaşayan topluluklar için yalnızca bir doğa alanı değil.
Balıkçılık ve su kaynakları başta olmak üzere günlük yaşamın farklı ihtiyaçları Loktak Gölü ile bağlantılı.
Bu nedenle gölün sürekli değişen yüzeyi, aynı zamanda bölgede sürdürülen yaşamın da önemli bir parçasını oluşturuyor.
