Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin'in 2018 yılında duyurduğu ve uluslararası kamuoyunda geniş yankı uyandıran insansız nükleer su altı aracı Poseidon, küresel savunma stratejilerinde ezberleri bozuyor.
Batılı istihbarat servislerince "Status-6", NATO raporlarında ise "Kanyon" koduyla bilinen bu nükleer torpido, hedeflenen kıyılarda radyoaktif bir tsunami oluşturarak geniş coğrafyaları on yıllar boyunca kullanılamaz hale getirmeyi amaçlıyor.
Okyanusun bin metre derinliğinde ilerleyebilen ve standart füze kalkanlarını işlevsiz kılan bu sistem, yalnızca doğrudan hedef alınan ülkeler için değil, deniz ticaret yolları ve Türkiye gibi etrafı denizlerle çevrili ülkelerin güvenlik bürokrasisi tarafından yakından takip edilen stratejik bir meseleye dönüşmüş durumda.
Yaklaşık 24 metre uzunluğunda ve 100 ton ağırlığındaki Poseidon, standart bir denizaltı kovanına sığmayacak boyutlarda inşa ediliyor.
Sistem, gücünü içindeki minyatür nükleer reaktörden alıyor; bu sayede menzil sınırı olmadan okyanus tabanında aylarca kesintisiz görev yapabiliyor.
Hedefe binlerce kilometre uzaktayken düşük motor devriyle akustik iz bırakmadan ilerleyen araç, son aşamaya geldiğinde saatte 80 ila 90 kilometre hıza ulaşıyor.
Aracın asıl savunma mekanizması ise suyun bin metre altına inebilme kapasitesi. Özel üretim titanyum alaşımlı gövdesi sayesinde yüksek hidrostatik basınca dayanan torpidoya, mevcut NATO sonar sistemlerinin ve denizaltı savunma silahlarının bu derinliklerde müdahale etmesi teknik olarak neredeyse imkansız hale geliyor.
Rus devlet televizyonlarında yayınlanan simülasyonlarda, İrlanda açıklarında patlatılacak bir Poseidon'un İngiltere'yi sular altında bırakacak 500 metrelik bir dalga oluşturacağı iddia edilse de, bağımsız bilim insanları bu yüksekliğin fiziksel olarak mümkün olmadığını belirtiyor.
Ancak askeri uzmanlar, silahın gerçek kapasitesi olan yaklaşık iki megatonluk bir savaş başlığının dahi kıyılarda onlarca metrelik radyoaktif su kütleleri yaratabileceği konusunda birleşiyor.
Saniyenin binde biri gibi bir sürede su altında oluşacak devasa ısı ve kinetik şok dalgası; kıyı şehirlerindeki donanma üslerini, limanları ve ticaret ağlarını anında yok edebilecek güce sahip.
Vurulan bölge, suyun taşıdığı yüksek radyasyon nedeniyle en az elli yıl boyunca insan yaşamına, tarıma ve ticarete kapanıyor.
Sistemin kavramsal temelleri aslında Soğuk Savaş dönemine dayanıyor.
Sovyet nükleer fizikçi Andrei Sakharov'un deniz yüzeyindeki üstünlüğe karşı su altından sinsi bir darbe vurmak amacıyla tasarladığı "T-15" projesi, o dönemin güdüm ve malzeme teknolojilerindeki yetersizlikler nedeniyle rafa kaldırılmıştı.
Günümüzde yeniden hayat bulan proje, nükleer denizaltı tasarımlarıyla bilinen Rubin Tasarım Bürosu tarafından geliştirilip Arktik Okyanusu kıyısındaki Sevmash Tersanesi'nde yüksek gizlilik altında üretiliyor.
Sistemin okyanus tabanına sabitlenerek yıllarca uyku modunda bekleyebilen "Skif" isimli sabit bir versiyonunun da bulunduğu raporlanıyor. Üretim süreçleri, istihbarat sızıntılarını ve uydu takiplerini engellemek amacıyla tamamen yeraltı tesislerinde yürütülüyor.
Dezavantaj olarak görülen devasa boyutları nedeniyle Poseidon torpidosunu okyanusun ortasına taşıyıp ateşlemek için tamamen yeni bir denizaltı sınıfına ihtiyaç duyuldu.
Bu doğrultuda çizim masasından itibaren "stratejik torpido denizaltısı" olarak tasarlanan Proje 09851 kodlu Khabarovsk sınıfı nükleer denizaltı ortaya çıktı.
Yaklaşık 135 metre uzunluğundaki bu platform, klasik pervaneler yerine suyu ön taraftan yüksek basınçla emip geriye iten kapalı "pump-jet" itki sistemini kullanıyor.
Bu sayede denizaltı, yüksek hızlarda dahi akustik izini gizleyebiliyor.
Baş kısmında Poseidon torpidolarını fırlatabilen 100'er tonluk altı adet tüp barındıran Khabarovsk platformu; milyarlarca dolarlık Patriot ve Aegis gibi hava savunma kalkanlarına karşı suların altından gelen asimetrik bir tehdit oluşturuyor.
